Skip to content

Mar 19

บทสนทนาของการเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิต

“สิ่งที่เราคิดว่าเป็นตัวเรานั้น แท้จริงแล้วคือสิ่งใด อาจเป็นไปได้ว่ามันเป็นเพียงสัมผัส อารมณ์ ความรู้สึก และความคิด ที่ปรากฏขึ้นในพื้นที่เดียวกันกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เหลือที่ไม่ใช่ตัวเรา และตัวเราที่แท้จริงคือทั้งหมดของพื้นที่นั้น” – Werner Erhard

บทสนทนาของการเป็นปรามาจารย์ เริ่มต้นจากการที่เราต้องพยายามอย่างหนักเพื่อให้ประจักษ์ว่า เราไม่รู้สิ่งที่เราคิดว่าเรารู้ และนั่นเป็นบทเรียนแรกของปราชญ์ทุกคนที่สุดแสนจะขมขื่น

ลองค้นหาสิ ว่าไอ้สิ่งที่เราเรียกว่า ‘เรา’ ( ‘I’ or ‘me’) นั้นมันคืออะไร เราพูดถึง ‘I’ ราวกับว่าเรารู้ว่ามันคืออะไร ไหนลองบอกได้หรือไม่ว่ามันคืออะไร

ถ้าเราคือร่างกายของเรา การที่คนสูญเสียแขนหรือขาไปนั่นจะทำให้เขาเป็น ‘I’ น้อยลงหรือไม่ หรือถ้าเราบอกว่า ‘I’ มันไม่มีตัวตน เวลาโดนตบแล้วเจ็บ ผิวหนังที่รู้สึกว่าเจ็บก็เพราะมี ‘I’ มาบอกว่าเจ็บ ดังนั่นการบอกว่า ‘I’ เป็น non-thing นั้นจึงเป็นแค่ทฤษฎีที่ตอแหลสิ้นดี

เรามีอยู่จริง แต่เราหรือ ‘I’ อาจจะไม่ได้มีอยู่ หรือ ‘เป็น’ ในสิ่งที่เราคิดว่ามันเป็น ถ้าคุณคิดว่าความคิดหรืออารมณ์ความรู้สึกคือตัวคุณ ลองถามตัวเองซิ ว่าคุณควบคุมมันได้หรือไม่ ‘อย่าคิดถึงช้างสีชมพู’ สิ่งแรกที่จะคิดถึงก็คือช้างสีชมพู ‘อย่าเศร้าสิ’ ก็ไม่เคยทำให้ความเศร้าหายไป

การขึ้นไปยอดเขาของการเป็นปรมาจารย์ ก้าวแรกคือการทำให้ปรากฏชัดว่า ตัว ‘เรา’ ไม่ใช่สิ่งที่เราเข้าใจในฐานะตัวเรา ‘I’ ไม่ใช่สิ่งที่เราคิดว่าเราเข้าใจ แล้วดังนั้น ‘เรา’ หรือ ‘I’ นั้นมันอยู่ที่ไหนกัน

เราอาจจะคิดว่า ‘เรา’ คือสภาวะภายใน (Internal State) ของเรา ไม่ว่าจะเป็นสัมผัสทางร่างกาย (Body Sensation) อารมณ์ความรู้สึก (Emotional state) ภาวะการรับรู้ (Mental State) หรือ ความคิด (Thoughts) ของเรา แต่ถ้ามันเป็นเราทำไมเราถึงควบคุมมันไม่ได้ หรือเราอาจคิดว่าเราคือสมองของเรา แต่เราบอกได้หรือไม่ แม้ในทางการแพทย์ก็ชี้ชัดไม่ได้ว่าส่วนไหนของสมองที่เป็นตัวเราจริงๆ

เอาล่ะ ตอนนี้ให้เลิกคิด ย้ำ เลิกคิด แล้วให้มีประสบการณ์จริง ลองเอามือหยิกที่แขนดู ปรากฏว่ามีความเจ็บเกิดขึ้นโดยที่ตัว ‘เรา’ เป็นคนบอกว่ามันเจ็บ ให้หาสิว่าตัว ‘เรา’ ที่บอกว่ามันเจ็บนั่นอยู่ที่ไหน ไม่เอาเป็น concept นะ เอาแบบชี้จริงๆเลยเป็นตำแหน่งเฉพาะเจาะจงเลยว่าตัว ‘เรา’ หรือ ‘I’ นั่นมันอยู่ที่ไหน

อยากให้สัมผัสเลยว่า มันมีตัว ‘เรา’ อยู่ที่ไหนซักแห่งที่บอกว่าเราเจ็บที่แขน แต่แน่ๆว่า ‘เรา’ ไม่ได้อยู่ที่แขนแน่ๆ ประสบการณ์ในชีวิตรู้สึกว่าตัว ‘เรา’ อยู่ที่แขนทุกวันหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่ นั่นก็ไม่ใช่ ‘เรา’ ที่อยู่ตรงนั้น แต่มี ‘เรา’ อยู่ที่ไหนซักแห่งแน่ๆ เพราะแขนมันจะรู้สึกเจ็บเองไม่ได้

ประเด็นของแบบฝึกหัดนี้ไม่ได้จะทำให้เห็นว่า ‘เรา’ อยู่ที่ไหน แต่จะทำให้เห็นว่ามีตัว ‘เรา’ อยู่ และเป็นการพิสูจน์ว่ามี ‘เรา’ อยู่ แต่เราไม่เคยบอกให้ชัดเจนลงไปได้จริงๆว่า ‘เรา’ อยู่ที่ไหน ถ้าเราบอกว่าเราคือร่างกายของเรา มองให้ลึกลงไปร่างกายของเราก็เป็นแค่โมเลกุล ไม่สามารถจะบอกให้เรารู้สึกเจ็บแขนได้ เห็นได้ว่า ‘เรา’ นั้นมีอยู่จริง เพียงแต่ไม่ใช่ในลักษณะที่เราคิดว่ามันเป็น หรือในวิธีที่มันเป็นเท่านั้น

แบบฝึกหัดต่อไป ให้ถามคำถามที่่เรียบง่ายจนปรากฏคำตอบที่ว่า ตัว’เรา’อยู่’ที่นี่’ (here) และทุก’สิ่งอื่น’ที่เหลือนั้นอยู่’ที่นั่น’(there) เรามองเห็น’สิ่งอื่น’นั้นเหลือไม่ และถ้าเห็น การมองเห็นนั้นเกิดขึ้นที่ใด แม้ว่าเราจะคิดว่าการมองเห็นเกิดขึ้นที่ตาเรา ให้พิจารณาลงไปให้ลึกว่าการมองเห็นนั้นเกิดขึ้นที่ตาของเราจริงๆหรือเปล่า ถ้าเรากำลังมองไปที่เพื่ิอนของเรา ภาพเล็กๆที่กลับหัวอยู่บนเรตินาในดวงตาเรานั้นคือการมอง’เห็น’เพื่อนของเราจริงหรือไม่ ความรู้สึกจากแบบฝึกหัดจริงที่ไม่ใช่ความคิดหรือทฤษฎีจะช่วยให้เห็นประสบการณ์จริงว่าการ’เห็น’นั้นเกิดขึ้นข้างนอกนั่น (there) และไม่ใช่ที่ตัว’เรา’ ที่นี่(here)เราเคยคิดว่าเป็นตัวเรา

ถ้าการมองเห็นของ’เรา’ เกิดขึ้นที่นั่น(there) ก็เป็นไปได้ที่เราอาจมีมุมมองได้ว่า ตัว’เรา’ ไม่ได้อยู่ ‘ที่นี่’ เสียแล้ว ทุกอย่างที่เราเคยคิดว่าเป็นตัวเราแท้จริงอยู่ข้างนอกนั่น มีความเป็นไปได้จากแบบฝึกหัดนี้ที่เราจะเห็นว่าตัวเราเป็นพื้นที่ (clearing) ของทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของเราและโอบอุ้มเอาไว้ รวมทั้งบางสิ่งบางอย่างที่เราเคยคิดว่าเป็นตัวเราที่เรา ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ สัมผัส ความคิด หรือภาวะของจิตใจ ต่างก็ปรากฏขึ้นในพื้นที่ (clearing) นี้ทั้งสิ้น และในที่สุด เราก็ค้นพบได้ว่าตัว’เรา’ที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ใด

ทั้งหมดของทั้งชีวิตเรา ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ สิ่งของ หรือผู้คน ล้วนปรากฏขึ้นภายในพื้น(clearing)ของเราที่เป็นตัวเราที่แท้จริง รวมทั้งบางสิ่งที่เราเคยเรียกว่าเป็นตัว’เรา’ ก็ล้วนปรากฏขึ้นในพื้นที่นี่ด้วย

เมื่อ’เรา’กลายเป็นพื้นที่ที่ให้ทั้งหมดของชีวิตปรากฏขึ้นนั้น เราไม่ได้ใช้ชีวิตแบบ’เรา’อยู่ที่นี่ (here) และชีวิตอยู่ที่นั่น (there) อีกต่อไป เรียกได้ว่าเราได้นำเอาชีวิตของเราออกมาที่นี่ (out here) และใช้ชีวิตจากในพื้นที่ๆเรามีชีวิตอยู่จริงๆ และสามารถเต้นรำไปกับชีวิตได้โดยไม่ต้องคอยกังวลที่จะให้ความหมายหรืิอคิดวิเคราะห์กับชีวิต

ประสบการณ์ของการใช้ชีวิตแบบ Out here สามารถเห็นได้ชัดเจนขึ้นกับแบบฝึกหัดง่ายๆโดยให้ยกขวดน้ำขวดหนึ่ง แล้วสัมผัสถึงน้ำหนักของขวดและชัดเจนเลยว่าน้ำหนักของขวดอยู่ที่ไหน เสร็จแล้วเปลี่ยนเป็นถือไม้กอล์ฟในแนวดิ่ง จะสัมผัสของน้ำหนักของไม้กอล์ฟเสมือนอยู่กับที่ปลายหัวไม้และไม่ใช่ที่มืออีกจับไม้กอล์ฟนั้นอยู่อีกต่อไป

มันเป็นไปได้ที่สิ่งหนึ่งจะอยู่ที่นี่ (here) แต่เรารู้สึกว่ามันอยู่ที่นั่น (there) เราจับไม้กอล์ฟไว้ในมือของเราตรงนี้’ที่นี่’ แต่เรากลับรู้สึกว่าน้ำหนักของไม้กอล์ฟอยู่ที่ปลายไม้กอล์ฟ ‘ที่นั่น’ บางสิ่งบางอย่างที่เราคิดว่ามันอยู่ ‘ที่นี่’ เช่นตัว’เรา’ ก็อาจมีสัมผัสว่ามันอยู่ ‘ที่นั่น’ได้ในลักษณะคล้ายกัน เรารู้สึกว่าเราอยู่’ที่นี่’ ทุกๆสิ่งที่เหลือที่ไม่ใช่เราอยู่’ที่นั่น’ ฉันเห็นเธออยู่ตรงหน้า แต่การ’เห็นเธอ’ของฉันมันกลับไม่ได้มีประสบการณ์ว่ามันเกิดขึ้น’ที่นี่’ แต่มันกลับเกิดขึ้น’ที่นั่น’ การมองเห็นของเราอยู่’ที่นั่น’ สิ่งที่เราคิดว่าเป็นการมองเห็นของ’เรา’ กลับไม่ได้เกิดขึ้น’ที่นี่’ ที่เดียวกับที่เราอยู่ แต่กลับอยู่ที่’ที่นั่น’ เหมือนน้ำหนักของหัวไม้กอล์ฟที่อยู่’ที่นั่น’ หรือว่าที่จริงแล้ว ‘เรา’ไม่ได้อยู่’ที่นี่’ หรือสิ่งที่เราเรียกว่าเรา’ที่นี่’นั้น มันไม่ใช่ตัวเรา และมันอยู่ข้างนอก’ที่นั่น’ อยู่ที่เดียวกับทุกๆสิ่งที่เหลือที่ไม่ใช่ตัวเรา ที่เดียวกับที่’ชีวิต’เราอยู่ ที่เดียวกับผู้คนและทั้งหมดที่ไม่ใช่ตัวเรา

และนี่คือการมองในการแยกแยะของ Out-here

การเป็นปรมาจารย์ คือคนธรรมดา ที่เห็นชีวิต เข้าใจ และมีความสัมพันธ์กับชีวิตอย่างแตกต่างไป

ถ้าเลือกที่จะมองเห็นว่า’เรา’ คือพื้นที่ (clearing) ของที่ชีวิตปรากฏขึ้น รวมทั้งสิ่งนั้นที่เราเคยคิดว่ามันคือตัวเราอยู่ในพื้นที่นั้น เราก็จะสามารถ Out-here กับชีวิต กับผู้คน และเต้นรำไปกับมัน แทนที่จะเสียเวลามานั่งพิจารณาว่ามันคืออะไร เราไม่สามารถเต้นรำ’เพื่ิอที่จะ’ (in order to) ให้บางอย่างเกิดขึ้น เราก็แค่เต้นรำ เรากลายเป็นทั้งหมดของชีวิตเราอย่างแท้จริง และบางสิ่งบางอย่างที่เราเคยคิดว่ามันคือตัวเรา อารมณ์ ความคิด ความรู้สึก สัมผัสรู้เหล่านั้น หรือภาวะภายในของเรา (Internal states) ล้วนเป็นแค่อีกสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นในพื้นที่ (clearing) ของตัวเราเท่านั้น และเมื่อเรามีเครื่องมือเข้าไปจัดการกับสิ่งที่เราเคยคิดว่าเป็นตัวเรา จัดการกับภาวะภายในของเราได้ เมื่อนั้นองค์ประกอบของการเป็นปรมาจารย์ก็จะครบถ้วนสมบูรณ์ และไม่มียอดเขาใดที่จะสูงไปกว่านี้

Jan 20

เหตุแห่งความสำเร็จทั้งมวล

สิ่งเดียวที่ทำให้มนุษย์เกิดความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือสิ่งที่มนุษย์ ‘ไม่รู้’ เรากลัวความตายเพราะเป็นสิ่งหนึ่งในอีกหลายๆสิ่งที่เราไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นกับเราเมื่อใดและอย่างไร ต่อเมื่อเรามีการตระหนักว่าความตายเป็น ‘ของจริง’ สำหรับเรา ความตายมีอยู่จริงแท้แน่นอนและเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นกับเราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อนั้น ความกลัวที่ยิ่งใหญ่อันหนึ่งก็จะหมดไป และก็ชีวิตก็จะเรียกให้เราพร้อมที่จะ ‘เผชิญ’ กับทุกสิ่งที่ขวางหน้า

เมื่อเราพบว่าเรากำลังหลีกเลี่ยงสิ่งใด และมีเหตุผลที่ดีเยี่ยมที่จะหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านั้น ให้พิจารณาได้เลยว่าเรากำลัง ‘เผชิญ’ อยู่ และเหตุที่เราเผชิญ ก็ให้แน่ใจได้เลยว่ามีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสิ่งนั้นที่เรา ‘ไม่รู้’ และเป็นสาเหตุแห่งความกลัว วิธีเดียวที่จะทำให้ความกลัวนั้นหมดไปก็คือทำสิ่งที่ ‘ไม่รู้’ ให้ปรากฏจนรู้ จัดการ จนมันกลายเป็น ‘ความจริง’ สำหรับเรา เมื่อนั้นความกลัวก็จะหมดไป เหตุผลของการเผชิญก็จะหมดไป อะไรที่กั้นขวางเราจากการลงมือกระทำก็จะหมดไป และชีวิตแห่งความสำเร็จทั้งมวลก็จะปรากฏขึ้นตรงหน้าในวินาทีนั้นและไม่ใช่ในซักวันหนึ่งที่ไม่มีวันมาถึง

Jan 15

ความกลัวที่อยู่ลึกๆของความเป็นมนุษย์ (Deepest Fear)

ความกลัวที่อยู่ลึกๆของความเป็นมนุษย์ (Deepest Fear)

ถ้าเราเฝ้าถามตัวเราเองว่า ชั้นจะเป็นใครที่ปราดเปรื่อง เริ่ดหรู มีพรสวรรค์และก็ยอดเยี่ยม 

ที่จริงแล้วคุณไม่ได้เป็นสิ่งใด 

การเล่นแบบเล็กๆของคุณมันไม่สามารถช่วยโลกได้ มันไม่มีหรอกการบรรลุในความหวาดกลัว เพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่รู้สึกไม่มั่นคงเวลาเค้าอยู่ไกล้คุณ 

เราเกิดมาเพื่อสร้างความแตกต่างเพื่อสร้างความรุ่งโรจน์ซึ่งมีอยู่ในเราให้ประจักษ์แจ้ง มันไม่ใช่มีแค่ในเราบางคน มันมีในเราทุกคน และเมื่อเราปล่อยให้่มันมีในเราทุกคน และเมื่อเราปล่อยให้แสงของเราเปล่งประกายโดยไม่รู้ตัว เราได้อนุญาติให้ผู้อื่นได้ทำในสิ่งเดียวกัน เมื่อเราปลดปล่อยจากความกลัวของเรา การปรากฏของเรา ได้ปลดปล่อยผู้อื่นโดยอัตโนมัติ

สิ่งที่มนุษย์กลัวที่สุดก็คือสิ่งที่เราไม่รู้ (unknown) และสิ่งที่เราไม่รู้จริงๆก็คือเราไม่รู้ว่าเรา ‘สามารถ’ เราทุกคนเป็นดาวฤกษ์ที่จรัสแสงในตัวเองอย่างเจิดจ้า และเราก็กลัวที่จะสัมผัสตรงนั้น เและไม่ยอมให้เรา ‘สามารถ’

เราจะปราศจากซึ่งความกลัวได้ ก็เมื่อยอมรับในสิ่งที่ไม่รู้ และสิ่งที่ไม่รู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือ เราไม่รู้ว่าเราน่ะ ‘สามารถ’ เอาชนะมันและยอมรับว่าเรา ‘สามารถ’ และเปล่งประกายจรัสแสงดุจดาวฤกษ์ เมื่อนั่นความกลัวก็จะหมดไปจากหัวใจเรา

สิ่งที่เราหวาดกลัว จริงๆ มันไม่ใช่ด้านมืดของเรา มันเป็นด้านสว่างของเรา เราเผชิญกับความยอดเยี่ยม ยิ่งใหญ่ของตัวเราเอง อันนั้นมันคือสิ่งที่มนุษย์ Confront จริงๆ อันนั้นคือ Deepest Fear เป็นความกลัวที่อยู่ลึกๆเลยของความเป็นมนุษย์

Dec 12

อะไรคือสาเหตุของการดำรงอยู่ของชีวิต

อะไรคือสาเหตุของการดำรงอยู่ของชีวิต

ผมเคยติดอยู่กับคำถามที่ว่าคนเราเกิดมาเพื่ออะไร คำตอบที่ว่าเกิดมาหาเงิน เพื่อสืบพันธ์ุมีลูกหลาน หรืิอเพื่อทำการงานอาชีพหรือเป็นสถาปนิก ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นแหล่งกำเนิดของพลังซักเท่าไหร่ กลับจะหมดพลัง ฟังแล้วหมดแรงด้วยซ้ำ

เราเกิดมาเพื่ิอเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น นั่นคือการสืบต่อการมีชีวิตของมนุษย์อย่างแท้จริง การเป็นพ่อจะสมบูรณ์ก็เมื่อได้เป็นแรงบันดาลใจให้ลูก เจ้านายเป็นแรงบันดาลใจให้ลูกน้อง คนหนึ่งคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนและสังคม เมื่อเราเป็นแหล่งกำเนิด ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่น เมื่อนั้นเราก็จะได้รับพลังงานของการมีชีวิต และทำให้ชีวิตของเรายังดำรงต่อไปได้อย่างมีพลัง

นั่นคือเหตุของการดำรงอยู่ของชีวิต

การมีชีวิตที่แท้จริงคือการใช้ชีวิตท่ามกลางผู้คนและเป็นแรงบันดาลใจ นั่นคือสาเหตุที่แท้จริงที่เราเกิดมา เราคือแรงบันดาลใจและกลายเป็นแรงบันดาลใจ เมื่อนั่นชีวิตจะกลายเป็นชีวิตที่สมบูรณ์และมีพลัง

Mar 26

Simple can be Sensational

Interviewed for Bangkok Post / 17 March 2012

Architect Duangrit Bunnag, known for minimalist work, says his approach embodies luxury because it offers people something they don’t see every day. By Kanana  Katharangsiporn

Call him a minimalist designer, a preeminent architect, a revolutionary thinker. When Duangrit Bunnag does his job, the simple yet elegant designs often become luxury. He does not believe luxury is something related to gold, silver or diamonds but it is about differentiation that relates to a context, bringing about an identity or uniqueness. People often associate luxury with a brand, he says. But a brand is actually an outcome of luxury. A luxury brand wants to show value.

Luxury is differentiation, says the 46-year-old architect, who has often remarked in talks on design and creativity that market demand for a product is not limited to a few ideas but can vary as much as the world population of 7 billion.

“The idea of luxury varies with the individual. It must differ from the context we are living in. Its definition for each person is different,” he says.

There is no single terminology for luxury as people’s feelings about their values are not the same. For some middle-aged men, luxury could mean a brand-name object: Young people with less capacity to obtain money may also crave something physical. But working people give less thought to luxury as their values focus on achievement, not objects.

THE IDEA IS TO OFFER PEOPLE SOMETHING DIFFERENT, SOMETHING THEY DO NOT FIND IN THEIR EVERYDAY LIVES

“People consume luxury objects senselessly,” says Mr Duangrit. “Some people love design but often it is more about the design belonging to the brand.

“Luxury is for the sake of identity, for the sake of value which directly relates to a person. It adds value to him or her. It completes them and builds their confidence at a certain level.”

The same psychology can apply to designing a hotel, depending on the desires of the owner who hires the architect and the type of guests the owner expects to attract. The local fondness for Roman columns is a good example. A “luxury” hotel boasting Roman columns may have little appeal to wealthy clients who already have such objects in their own home.

The idea, says Mr Duangrit, is to offer people something different, something they do not find in their everyday lives. That helps explain the popularity of rugged-looking designs featuring exposed brick walls or glazed concrete floors.

LUXURY IS SIMPLICITY BUT PERCEIVED THROUGH ELABORATE EXPERIENCES

A luxury hotel for a wealthy Chinese entrepreneur may mean marble, but for the owner of an advertising agency that generates billings of billions a year, it may be a yacht or a boutique hotel with a simple yet elegant design that he or she regards as the ultimate experience.

Hotels are products in which luxury can be clearly signified as people need a different experience from what they encounter every day. There is growing demand for a luxury element in residential properties such as condominiums and houses, and to a smaller extent for commercial property such as offices and shopping malls.

For Mr Duangrit, though, simplicity is what guides most of the design work he does because this is what he values the most.

His creations include Costa Lanta, a hip, industrial-look resort on Koh Lanta in Krabi; X2 Resort in Kui Buri, Prachuap Khiri Khan; and Hotel de la Paix, formerly the Alila Cha-am in Phetchaburi.  These properties touch and seduce many affluent guests who might have a luxury house in a classic or modern architectural style but regard the hotels’ simple designs as luxury.

“We keep [hotel design] as simple as possible as we believe guests need something different from their daily lives,” says the managing director of Duangrit Bunnag Architect Limited (DBALP), which he established in 1998.

His simple design for Costa Lanta was named one of the Best 50 New Hotels in the World by Conde Nast Traveler (UK Edition) in 2004. It also received an honorable mention from the ASA (Association of Siamese Architects) Architectural and Design Awards in 2004 and a Gold Medal at the ARCASIAAwards in 2005.

For a property developer, luxury may be found in a location where land values are high, and a project needs to be marketed to people with higher purchasing power.

But who would have imagined a luxury condominium on Lat Phrao Road, an area few developers consider very up market? Mr Duangrit did when he designed The Issara Ladprao located between Soi Lat Phrao 12 and 14.

Aside from residential and hotel projects, his simple yet striking design approach can also be found in the HI community mall on Soi Thong Lor, which won the first prize in the ASA Architectural Competition in 2006.

In his field, Mr Duangrit admires global peers who do distinctive and groundbreaking work, such as the Dutch architect Rem Koolhaas.

“He is an architect who has interpreted luxury in a new way. He designed the Prada Store in New York which changes the meaning of luxury.”

Others thought about platinum for its “luxury” connotations with the Italian brand. But Mr Koolhaas – named one of the World’s Most Influential People in 2008 by Time magazine and the designer of CCTV Headquarters in Beijing – used steel.

In Bangkok, the modernist Mr Duangrit regards the new Dior shop in The Emporium as a new luxury trend. The design uses double-layer large mirrors. Each has its own pattern to create dimension. The front mirror has Dior’s signature code, known as cannage. A Dior feature in many of its products, the design reflects the dynamism of the craftsmanship.

“It is very sophisticated. It can underline luxury,” he says.

“Luxury is simplicity but perceived through elaborate experiences. It must create a different experience. This is its definition.”

Feb 28

Creative Thinking

Creative thinking is not about thinking differently.

Whoever told you that is perhaps not a very creative person.

Think differently means you are still living in the notion of the past, simply because you are obligated to think ‘different’ from something, which is what already happened.  So you can’t be truly free from the past. Then, how you can have a clear picture of the future?

Creative thinking is about knowing where you are or who you are, but never trying to reconstruct change. Creative thinking is not about change but simply about doing some new things. If you are trying to change something, you will have to find what’s wrong with it. And if there was nothing wrong with it, you will keep on finding the wrong things in order to rationalise the change. So what will happen to you during the process?

You will be filled up with the ‘wrong’ things.

How you can create anything out of the ‘wrong things’? The piece of paper in front of you will be filled up with a list of ‘not to do’. Every single square inches of that paper will filled up with those lists. So how can you draw a new thing on that piece of paper? There is no space left.

Think differently means you have lesser power to something that is larger than you. And you are obligated to challenge that larger thing and conquer. Well, it will work well for a while.  But once you are greater than those big thing you tried to challenge by being different, then what’s next. You are already there and no one to fight with. If you base your creativity on thinking differently. Now, who you want to be different from. ‘Think different’ is not a strategic for people who are already good.

Creative thinking is about forwarding possibilities. You show them what is possible and no reason why. Once you give them the reason, there is no freedom of choice. And thus, they are not free. Once they are not free, there will be no thinking forward.  And because of that, they will not appreciate you for the new thing you offer. But you have to always based you thought on something: now. You have to base you thought on present. Because that is all creative thinking is all about. Present and Possibilities.

You can always find  a reason not to do it. It is much easier to tell anyone not to do new things. Why? because reason always created out of what already happened. Reason always a rational to the notion of the past. So, when you make a decision to any creative works by using rational judgement, it will never work. You have already killed the possibility for the new possibilities. You can never make a decision out of something you don’t understand or you can’t refer it to your past. And that will make your decision so limited .

The only way to make the judgement on creatives thinking is you freedom of choice over it.  You choose chocolate because you chose chocolate, not because you like it.

…

(Still writing)

Jan 4

Principle of creation

Food and architecture may share the same important principle: passion. There’s no such thing as the ‘best’ architecture in the world. And neither is food. I don’t believe in also ‘the best cake in the world’ because it is impossible for such a thing. Any object of creation are bound to the slight possibility of flaw. Perhaps because of such ambition that cost as such. But with that moment of ambition, such persuasive passion would be hidden. I believe that if you notice carefully, you can even ‘taste’ that passion. And that may even supersede the taste of the cake itself. It will overrule the vision and create a strong perception through any materiality of an architecture. You will be consumed by that passion. And live.

Things without love is not always necessarily interesting.

Dec 8

The Different Engine

I was having a conversation with my design team yesterday on architecture, which is quite rare indeed.  And the subject is to prove that the psychological agenda of all commercial design lies within the idea of sexuality.

Take a restaurant, for example. A meal with a family or a children would depend more to a purpose of the food, rather than how good the restaurant were designed. But once such a demand for good design is required, the place will be more than a food purpose. It will be an experience: A place to meet with other people, possibly a date. One would normally need the extension of one’s body to embrace the sexuality target, in respect to the point of intimate relationship. A drive to naturally reproduction. A successful design is, thus, need to represent the customers in characteristic to become the extension to their body, with a purpose to mate. The more understanding of the designer to such sexuality drive force, then the more successful the design could ever become, commercially.
Other type of project could base itself on other type of force. But for those that required a commercial kind of energy, an ability of the project to arouse sexual relationship has always been the key.
And the hidden structure behind sexuality is all about proportion.
Any sexual subject always constructed out of the notion of proportion. An appeal of a woman in sexuality will be first judged by her proportion. The body or the face with certain proportion always called sexy. So the right proportion can trigger the sexual force.  When it come to a design work, those that were brought out with certain proportion that related to a local or observer proportion context will be called sexy. And it will eventually become a commercial success.
It is quite provocative to accept that all commercial value of design objects has to rely on how much it will turn you on in your subconscious. But, it will also be unfortunate not to accept the certain chance of its potential and possibility. Once the designer can master this knowledge in practice, the impact to his or her designer might be delivered on a different engine.

Sep 3

สมองสั่งให้มือทำจึงทำได้

สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงเล่าเรื่องแผนที่ของในหลวงไว้ในรายการวิทยุ “พูดจาภาษาช่าง” ทางสถานีวิทยุจุฬาฯ ความว่า

“…แผนที่ทีพระองค์ใช้คือมาตราส่วน 1:50,000 สำนักงานของท่านคือห้องกว้างๆ ไม่มีเก้าอี้ มีพื้นแล้วท่านก้มอยู่กับพื้น แล้วเอากาวติดแผนที่เข้าด้วยกัน แล้วหัวกระดาษต่างๆ ท่านก็ค่อยๆตัดแล้วเรียงแปะเป็นหัวแผนที่เข้าด้วยกันใหม่ เพื่อจะได้ทราบว่าแผนที่ระวางไหนบ้าง … การปะแผนที่ท่านก็ทำอย่างพิถีพิถัน และถือว่าเป็นงานที่ใครจะมาแตะต้องช่วยเหลือไม่ได้ทีเดียว…”

สาเหตุที่ทรงโปรดทำทุกสิ่งด้วยพระองค์เองนั้น “…ท่านบอกว่าคนเป็นช่าง ช่างหมายถึงงานทำด้วยมือทั้งหลายแหล่ ซึ่งการจะทำอะไรด้วยมือได้ ไม่ใช่หมายความว่ามือทำเอง มันมาจากสมอง สมองสั่งให้มือทำจึงทำได้ งานช่างคืองานที่ผนวกกันระหว่างสมองกับมือ เพราะฉะนั้นต้องทำเอง ลูบคลำมันไปแล้ว มันจะได้จากมือที่ลูบคลำ จากตาที่ดู ย้อนกลับมาที่สมอง ทำให้คิดอะไรขึ้นมาได้…”

ที่มา: คลังปัญญาไทยและกรมชลประทาน

Sep 3

Let alone the aspect of reality

My last night lecture dinner by Masaru Emoto could be another of world conspiracy hoax.

The idea of water crystallization that change it shape according to the music or thought? The shape that change in response to the text surrounded it or the object in the water? That might sound crazy indeed.  More like a new cult propaganda. And you should not believe in that completely.

But the idea is what that crucial most. The theory itself can connecting dot to the other curtain theories and religious belief.  It will surely explain how our memory does work or it might explain the connection of one thought to others’ thought and how it could possibly effect one another. It could possibly explain the mystery of telepathic capacity.  Or even how every lives on earth interconnected through one solid materiality platform.

I like what my friend would use the theory to explain the idea of the monk create the merit water. Praying tone could be a certain known frequency that arrange the crystalline structure of the water in a special way that similar to those water from the natural source.  The type that have capacity to heal. Emoto’s experiments create a grounding of reference that the water change its structure from location, music and emotion. But did not yet proof the effect of that different effect to our body.

But listen to the way he presented the idea alone could be a satisfactory poetic. And the idea is still floating in the air for the further thought.  That would be more than enough in this cruel world. Let alone the aspect of reality.

← Older Entries
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 7,820 other followers