Desperation

ในความล้มเหลวที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ จินตนาการที่มีเกี่ยวกับความล้มเหลวนั้น เทียบอะไรไม่ได้เลยกับความทุกข์ทรมานที่ต้องมีชีวิตอยู่ในความล้มเหลวนั้น
ผู้คนรอบข้างคุณจะเริ่มหมดความหวังในตัวคุณไปทีละน้อย เขาจะเริ่มไม่เชื่อคุณเหมือนเคย และคุณต้องใช้พลังงานมากขึ้นเพื่อโน้มน้าวให้เขาทำอะไรบางอย่างเพื่อให้ทุกคนหลุดพ้นจากหุบเหวของความแร้นแค้น เขาจะเริ่มมีข้อสงสัยในทุกการกระทำของคุณ และตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่คุณทำ ในวิธีที่ไม่เกี่ยวกับอนาคตที่เป็นไปได้ของคุณ แต่เขาจะตัดสินคุณมาจากอดีตที่ล้มเหลวของคุณ ราวกับว่าอนาคตที่เหลือของคุณทั้งหมด ถูกสร้างได้ในวิธีเดียวคือการสร้างมาจากอดีตที่ล้มเหลวเหล่านั้น
ความล้มเหลวคือความเจ็บปวด ผิดหวัง ท้อแท้ และอ่อนล้า จนในบางครั้งเราก็มองไม่เห็นว่าเราจะมีวันหลุดพ้นจากความล้มเหลวนั้นได้อย่างไร เสมือนกับการว่ายน้ำเข้าหาฝั่งที่ชายฝั่งนั้นเคลื่อนตัวห่างออกไปตลอดเวลา

และทุกครั้งที่คุณคิดว่าคุณใกล้จะถึงฝั่ง ก็จะมีบางสิ่งบางอย่างกระชากฝั่งนั้นให้อยู่ไกลจากคุณออกไปตลอดเวลา

คนที่คุณรู้จักก็ดูเหมือนจะเข้าใจคุณ เขาแลดูตั้งใจจะให้กำลังใจกันอย่างเป็นมิตร แต่ก็จะไม่มีใครช่วยคุณได้จริงๆหรอก มันก็จะเหลืออยู่แต่ตัวของคุณเอง การมีชีวิตอยู่ต่อจากความล้มเหลวนั้น คือความเหงาอย่างสุดขั้วหัวใจ และมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่ไร้ความสงบในใจ

บทเรียนที่คุณอาจได้ไปจากความล้มเหลวคือสิ่งที่มีค่าเสมอ คุณอาจจะเริ่มเรียนรู้ว่า ไม่มีใครเลยที่คุณจะไว้ใจได้ในวิธีที่คุณไม่ได้รับผิดชอบอย่างแท้จริง ความเกรงใจไม่ใช่สิ่งที่พาคุณไปสู่ความสำเร็จถ้าคุณเห็นภาพสิ่งที่จะทำแล้วอย่างชัดเจน และความอ่อนโยนมันคือความอ่อนแอที่จะไม่ลุกขึ้นมายืนให้กับจุดยืนที่เรามี
ทั้งหมดนี้จะเป็นแค่แนวคิด ถ้าเราไม่ได้มีประสบการณ์ของความล้มเหลวที่แท้จริง แย่หน่อยที่วิธีเดียวที่จะทำให้เรามีประสบการณ์ความล้มเหลวที่แท้จริงก็คือใช้ชีวิตให้เต็มที่ แล้วก็พาตัวเองไปสู่ความล้มเหลว ซึ่งเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราอยากทำ เพราะถ้าเราล้มเหลวแล้วเราก็จะ ‘ดูไม่ดี’ กันแบบสุดๆ
และแน่นอนครับ ผมไม่ได้เขียนเรื่องความล้มเหลวแบบเป็นแนวคิด แต่ผมกำลังมีประสบการณ์อยู่ในมันในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ความท้าทายก็คือ เราจะทนอยู่ในบริบทนี้ไปได้นานอีกเท่าไหร่กันเชียว เรามีชีวิตอยู่ในระหว่างลมหายใจหนึ่งไปอีกลมหายใจหนึ่ง และจรดจ่อรอแสงแรกบนท้องฟ้าที่จะกลายเป็นความหวัง 
แล้วฟ้าก็พลันมืดครึ้ม ฝนก็ตกซ้ำลงมาอีกครั้ง และไม่ได้สนใจอะไรเลยกับความล้มเหลวของเรานั้น คงมีแต่เราเท่านั้นที่ต้องอาศัยอยู่ในความล้มเหลว ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายในค่ำคืนนั้น

Submit a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s